کار کردن برای پول

کار می‌کنیم که پول در بیاوریم. اما اصلا چرا کار می‌کنیم و هدف از کار کردن چیست؟

وارد نانوایی شدم و دیدم که مرد عرق ریزان چانه‌ها را آماده می‌کند و مرد دیگری نان‌ها را به سقف تنور می‌چسباند. حدود ۸ تا ۹ ساعت این کارها را در روز تکرار می‌کنند. به این امید که آخر ماه پولی توی حسابشان باشد.

آن کسی که صبح زود از خانه بیرون می‌زند و به دفتر کارش می‌رود، امید دارد که پایان ماه دستمزد کار ماهانه‌اش را می‌گیرد و شاید کارآفرینی باشد که تلاش می‌کند از طریق راه انداختن یک کسب و کار برای خودش درآمد پیدا کند.

ولی آیا همه‌ی کار کردن ما در کسب پول خلاصه می‌شود؟

از من اگر می‌پرسید نظرم این است که برای پول نباید کار کرد. منظورم این نیست که در برابر کاری که می‌کنیم دستمزدی طلب نکنیم یا منتظر سودی از کسب و کارمان نباشیم. نه، من می‌گویم آدم باید کاری را بکند که برایش ساخته شده است. کاری که اگر هیچ حقوقی هم بهش نمی‌دادند باز هم دوست داشت انجامش بدهد. آن وقت است که به ثروت واقعی می‌رسد. آن وقت است که پول دنبالش می‌آید.

بعضی‌ها می‌گویند نباید دنبال علاقه رفت، بلکه باید کاری را که انجام می‌دهیم دوست داشته باشیم. اما من برعکس این فکر می‌کنم. به‌نظرم آدم باید علاقه‌اش را بفهمد. علاقه چیزی است که در اثر استعداد و توانایی‌های درونی انسان ایجاد می‌شود. وقتی یک نفر از همان دوران کودکی اش با نوشتن خوش می‌گذرانده یا با خواندن کتاب از خوشحالی و لذت به آسمان‌ها می‌رفته، خب یعنی یک چیزی توی وجودش هست، یک علاقه، یک توانایی، یک استعدادی در نوشتن که می‌تواند روشنگر راه شغلی‌اش باشد.

علاقه‌های خودمان را اصلا نباید دست کم بگیریم. اصلا نباید نادیده‌شان بگیریم. باید بهشان بها بدهیم. این‌ها همان کارهایی هستند که ما دوست داشتیم توی بچگی‌مان انجام بدهیم و لذت ببریم. همین حالا به این فکر کنید که با چه کاری در کودکی و نوجوانی واقعا کیف می‌کردید؟ مطمئنم این یک نشانه است. نشانه‌ای از چیزی در وجد شما. یک استعداد ذاتی و درونی، یک توانایی که از آن بهره‌مندید اما شاید آن‌را خوب نمی‌شناسید. شاید سال‌ها تلاش کرده‌اید اصلا نبینیدش، چون مثلا به‌خاطر آن تشویق نشده‌اید یا حتی ملامت هم شده‌اید.

نمی‌دانم چطور شد که به این موضوع فکر کردم. اما می‌دانم که بخشی از ذهن من همیشه درگیر این ماجراست. اینکه من کار می‌کنم که چه بشود؟ آیا کار می‌کنم که فقط پول در بیاورم؟ که با آن پول چکار کنم؟ نیازهای اولیه رفع بشود که زنده بمانم؟ و بعدش چه؟ توی این سیکل و چرخه، باید برای خودمان یک معنا بیافرینیم. یک معنا که فقط و فقط مختص شخص ما است. آن‌وقت است که می‌شود گفت واقعا کاری کرده‌ایم.

ما داریم توی یک چرخه زندگی می‌کنیم. چرخه‌ای که سر و ته زندگی را به‌هم وصل می‌کند و حتی مرگ و زندگی با هم یکی می‌شوند. ما زندگی می‌کنیم که بمیریم! آیا واقعا زندگی می‌کنیم برای مرگ؟ آیا ما کار می‌کنیم برای پول؟ نه، ما زندگی نمی‌کنیم که بمیریم. اما خواه ناخواه مرگ بخشی از زندگی ما است و هر لحظه امکان دارد با آن روبه‌رو شویم. در مورد پول هم همینطور است. ما کار نمی‌کنیم که فقط پول دربیاوریم. اما رفع نیازها واقعیت زندگی ما است. پس پول خودش هدف نیست.

اعتقاد راسخی به این مساله دارم که هرکسی باید علاقه‌اش را پیدا کند و همان کار را انجام بدهد. در این صورت است که هم خودش را پیدا می‌کند و هم برای زمینی که روی آن زندگی می‌کند فایده خواهد داشت و هم نیازهایش برطرف خواهد شد. مطمئن هستم که از دل کار مورد علاقه ثروت بیشماری هم بیرون خواهد آمد.

0 0 رای بدهید
Article Rating
مشترک شوید
هشدار
guest
14 Comments
قدیمی‌ترین
جدیدترین بیشترین رای
بازخوردها
دیدن همهٔ دیدگاه‌ها
محمد سلیمانی
1 سال گذشته

سلام

یامه یک نفر مثال قشنگی زد
گفت: پول مثل بنزین برای حرکت ماشینه و وجودش لازمه اما اگه هدفمون تنها پول باشه مثل این هست که یک سفر رو شروع کنیم و مقصد آخرمون پمپ بنزین باشه!

سپاس از نوشته خوبتون

رضا
1 سال گذشته

سلام مائده جان عالی بود.اما چطور فهمید به چی علاقه داریم. سردرگمم

وکیل تل
1 سال گذشته

واقعا نکته خیلی خوبی رو گفتین
به نظرم یکی از بزرگترین نعمت هایی که خیلی از ایرانی ها ازش محروم هستن همینه
یعنی نداشتن شغلی که بهش علاقه مند باشن
تو ایران اکثرا یه شغل انتخاب میشه برای این که امکانش فراهم شده
مثلا یکی از آشناها تو فلان شرکته و فلان نیرو رو میخواد
خیلی از ایرانی ها شجاعت جنگیدن برای شغلی که دوست دارن رو ندارن
اونا به اولین کاری که شرایط نسبتا مناسبی داشته باشه بله میگن و تاآخر عمر هم شجاعت رها کردنش رو ندارن
برای همین از اول ساعت کاری چشم شون به ساعته تا تموم شه و از اون زندانی که برا خودشون ساختن رها شن
در صورتی که اگه همه از کاری که انجام میدن لذت ببرن زندگی خیلی جذاب تر و زیباتر میشه

طناز
طناز
1 سال گذشته

سلام عزیزم. متن خیلی جالبی بود .بخصوص من با قسمت خودشناسی به کمک افراد حرفه ای بسیار موافقم. در مورد دوران کودکی و علایق ان زمان هم که بکر و واقعی هستن موافقم. من از وقتی یادم میاد در حال اواز خوندن بودم و خوشحالم که حداقل در کنار شغل نامربوط به علایقم ۱۰ سال است موسیقی را شروع کردم و فکر میکنم لذتی بالاتر از خواندن و نواختن نیست.و همچنین موافقم که زندگی معنا میخواد یعنی باید دلیل بودنت تو این دنیا را پیدا کنی و حتما با شناختن خودت و تواناییهات میتونی اینکار را انجام بدی.

حسین صفوی
1 سال گذشته

بسیار پر بار بود مائده عزیز.
سال هاست به “بیزینس من” ها کمک می کنم تا بتوانند مشتری بیشتری پیدا کنند و جالب اینجاست که بعد از رسیدن به این مرحله آن دسته از افرادی که فقط به فکر پول بودند و از انجام کارشان لذت نمی بردند، به یک افسردگی عیجیبی بر می خورند.
عالی. با همین قدرت ادامه بده

پرویز
پرویز
1 سال گذشته

سلام بر نویسنده تمام وقت . مدتیه یه نفر سوال توی ذهن من مرتب یه سوالی رو تکرار می کنه . از من می پرسه به معجزه اعتقاد دارم . من میگم آره . میگه از بقیه آدم هایی که اهل نوشتن هستن بپرس ببین اونا هم اعتقاد دارن . و اگه اعتقاد دارن دوس دارن وقتی معجزه شد زندگیشون چه شکلی بشه . آدم خوبیه . منم دوس دارم جواب چند نفر رو براش بگم . انگار میخواد یه شرکت ارائه خدمات معجزه راه بندازه . میگه با یه جاهایی رابطه داره و میتونه توی شبکه خاص خودشون که به زمان صفر افرینش وصله و ریل قطار زندگی آدم ها رو عوض می کنه ارزو ها رو وارد کنه و سیستم رو دوباره اونجور که هر آدمی میخواد راه اندازی کنه …… مثل ریست فکتوریی یا یه چیزی شبیه این …. نمی دونم میشه یا نه ولی اگه بشه چی میشه ؟

برهان
برهان
1 سال گذشته

سلام خانم حوایی وقت بخیر.من هم به نوعی دچار این مسئله هستم.عاشق کتاب خواندن و نوشتن هستم و دوست دارم کاری که میخام انجام بدم در این راستا باشه اما چیزی که از اطرافیان میشنوم اینه که نویسندگی و خواندن کی نان واب میشود مخصوصا توی این دوره و زمونه با این شرایط و اوضاع که دست به گریبان هستیم خودمم میگم اگه وقت روی این موضوع بزارم و خروجی نداشته باشه چکار کنم هر چند من عاشق نویسندگی هستم و تا به الان هم برای دلم بوده وقت گذاشتم.بنظرتون من چکاری میتونم انجام بدم؟ممنون میشم راهنمایی کنید